Sacrum i Profanum. Rzeźba i malarstwo Leszka Kuchniaka.

Zjawisko kapliczki obecne jest w kulturze ludowej od wieków. Także na terenie dawnej Galicji krajobraz wzbogacają liczne kapliczki – przydrożne, przydomowe, nadrzewne, słupowe, leśne, ulokowane przy traktach, na skraju pól, w lasach  lub centrum wsi i miasteczek.

Z  fenomenem kapliczek Leszek Kuchniak zetknął się już w dzieciństwie, spędzając wakacje u dziadków, w podrzeszowskiej wsi.  Już wtedy zachwycił się tym przejawem sztuki ludowej. Z czasem dziecięcy zachwyt przerodził się w świadomą fascynację, a jej efektem była własna  wypowiedź artystyczna  w postaci oryginalnej formy snycerskiej, nazwanej przez artystę  KAPLICZKĄ DOMOWĄ.

Kapliczka domowa Leszka Kuchniaka jest stosunkowo niewielką formą rzeźby frontalnej dopełnionej reliefem oraz wielobarwną polichromią. Zawiera świadomie uproszczony element snycerski w centralnej części kompozycji, a otoczona jest elementami płaskorzeźby i polichromii o motywach typowych dla twórczości Leszka Kuchniaka. Swoista „bordiura” kapliczki jest jakby mini obrazem przedstawiającym ukochany pejzaż wsi („kraju lat dziecinnych”) i doskonale koresponduje z twórczością malarską artysty.

Kapliczki domowe „zamieszkują” postacie zaczerpnięte z kultury ludowej – Frasobliwego, a także Maryi oraz świętych. Mamy też przedstawienia grupowe, np. Pietę lub Adorację aniołów.

Kapliczki Leszka Kuchniaka łagodnie oscylują między sferą sacrum a profanum. Religijny artefakt wyrastający z ludowej obrzędowości chrześcijańskiej uchwycony został w „zwyczajnej” formie rzeźby otoczonej elementami związanymi z codziennością. Już sama nazwa kapliczki – domowa – w domyśle „codzienna”, „swojska”,  zawiera intencję artystyczną.

Eksponowane na wystawie dzieła Leszka Kuchniaka są zarazem „niebiańskie” i „ziemskie”. Jest w nich radość i melancholia, nadzieja i zaduma, dynamika i cisza,  a nade wszystko, typowa dla twórczości artysty  afirmacja życia, kolor i opowieść.

 

 Anna Pustelniak- Kuchniak art.malarz